Sevgili Aşk Dostu,
Fatoş hanım, öncelikle hayatın bana öğretisi şu oldu….. Kendini sevmezsen kimse seni sevmiyor…
Hata üstüne hata yaptım maddi, manevi karşımdakine yetebilmeyi hep vermek sandım. Oda bu fırsatı hiç kaçırmadı. Her fırsatçı gibi, günler hafta, aylar, yıl derken…. 7.5 yılımı verdim. Öz kız kardeşimle birlikte olabilecekleri milyon sene düşünsem aklıma gelmezdi. En ağır şekilde geçirdim ama geçirdim.” Şimdi bir birlikteliğim var 10 sene sonunda kolay olmadı birine adapte olmam. Onu her konuşmasında fazlaca itham ediyorum. Nasıl bir sevgi ise yoğun sabırla bana katlandı, evlenme bile teklif etti. Ben travmamı ona yansıtmak istemiyorum. Evlenip mutlu olmak , layık görürse Rabbim evlat sahibi de olmak isterim. Sizden ilişkimi korumak ve kurtarmak için öneri istiyorum.. Çok kıymetlisiniz, şimdiden önerileriniz için teşekkür ederim.
Sevgili Dostum,
Rabbim öyle imtihan eder ki; kim olduğunu bile unutursun. Çok yakın iki birey öncelikleri sana ve sonra kendilerine hiç saygıları olmamış” İnsanlıktan hiç nasiplerini almamış iki şahsiyet.” Lakin bazı imtihanlar ağırdır ama öğretileri sonsuz yüksektir. Kendini sev ama bencilleşme. Bazı yaralar bencilleşmeyi getirir ve istemsiz kul hakkına girer kalp kırarız. Maazallah diyelim…
Şimdi ki ilişkimiz lütuf ve iyi kimiz iken” buna hasarı eski karmamızdan vermemeliyiz. Şimdi zor belki ama ilk kendini ve o iki bireyi bağışlayarak azat etmek… Ve emin ol önce ruhun sonra kalbin ve keşkelerin geçip gidecek. Ve gerçek “SEVGİNE daha özgür daha yumuşak tutunacaksın. Ve tabi ki gelsin. MUTLU SON…
Sevgiler
