Öyle ya da böyle her defasında hayatın bir şekilde devam ettiğine şahit oluruz. Bitmez denilen acıların bittiğine, son bulmaz denilen duyguların son bulduğuna…Kafamız “sonsuza kadar mutlu yaşadılar” yalanlarıyla dolduğu için içimizde tükenmiş olana kulak vermeyiz. Ya daha sonra deriz, daha iyisi ya da daha çok seveni yoksa! Otur oturduğun yerde bok yeme, mis gibi adam işte…
Öyle değil işte, insanlar değişiyor… İnsanın değişmesi kötü bir şey değildir, önemli olan değişimi iyi yönde yapabilmektir. Gelişmek, geliştirmek, kişiliğimizi güçlendirmek.Ve bu değişim mevcut ilişkinizin içinde sizi mutlu eden bir şeyin olmadığını gösteriyorsa, mutsuzsunuz demektir. Ama öyleydi böyleydi önemi yok, çok sevdimdilerin artık bir önemi yok demektir…
Hiç kimse bir ilişkiye bitecek diye başlamaz. Bitecek diye başlanmamalı zaten ama bir gün bitebileceği ve bunun da gayet normal bir şey olduğu aklın bir köşesinde bulundurulmalı. İlişkilerin bitmesi hayatın sonu değildir çünkü her bitenin mutlaka başka bir başlangıcı olacaktır, hep olmuştur. Önemli olan sizin ne istediğinizdir!
Darama hayatımızın her anında olmazsa olmaz bir durumdur. Ama dramayı hayatımızın merkezine alıp yaşamak ruh hastalığından başka bir şey değildir. Hepimiz kendi tercihlerimizi yaşarız ama doğru ama yanlış. Buna çevremiz değil biz karar veririz, biz karar vermeliyiz. İlişkide olduğumuz insanlarla oturup konuşmalıyız, ne yapacağımızı başkalarına değil kendimize sormalıyız…
Hayatın bitmesi kadar normal bir şeydir duyguların son bulması. Kimse vazgeçilmez olmadığı gibi, sonsuz diye bir şey yoktur…
Red Galia
